t0ki0h0telverhaaltje

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

ikke!!

allo,ik ben Emikeuh!! misschien willen jullie wat meer ovr my weten, hier is het paspoortje! ik ben Emi(lie) geboren in Antwerpen in een ziekenhuis waarvan ik de naam ben, vergeten op 8nov. 1995. Ik kreeg daarna nog een 3 jaar jongere zusje dat ze Sarah noemden. Ik heb al véél beschamende momenten meegemaakt. Heel Antwerpen zal dat nu wel weten. IK LUFT mijn vriendinnetjes!<3 Ik heb ook netlog!! dit is hem: _stars___ voeg me toe!! dat was dus mijn kort maar boeiend levensverhaal!!

Poll

wie is het knapste van th?

Bekijk de resultaten

myn gosupermodel

kem ook Gosupermodel!!: Emi_bea2, vr als je me wil toevoegen!!! XxX tot dan!!!

hoi!!

! ey,ik ben Emilie en ben 12 jaar oud. maar ik word liever Emi genoemd! dit is mijn 1ste verhaal over th op deze site! geef me tips of whatever,ik wil graag mijn stijl verbeteren ik zal proberen om elke dag een stuk(je) te zetten, sorry als ik is één dag niets zet! hopelijk genieten jullie van mijn verhaal! da-ag!!

1.nieuw

pov Emi: Tuut,tuut! Grommend draaide ik me om. 'Wie kwam nu op het idee om de wekker uit te vinden,ik draai hem de nek om!'bedacht ik,terwijl ik met een klap het onding liet zwijgen. Zuchtend kwam ik uit bed. Ik liep/strompelde naar de badkamer en wou uit gewoonte,-we waren juist van Antwerpen naar Limburg verhuisd- de trap afdalen. Ik ging dus teru naar boven en keek wat ik cging aantrekken: effen zwarte skinny jeans,zwarte ballerina's,t-shirt met all-stars op en een zwarte trui met witte print. Dan snel mijn make-up: een beetje doorzichtige oogschaduw,mascara op de bovenste wimperrij en lippgloss. Ik monsterde mezelf van kop tot teen en knikte goedkeurend. Nog even een borstel door mijn haar en dan snel naar beneden. Ik at een boterham terwijl ik mij brooddoos maakte. 'Da-ag,ik ben door!'brulde ik naar boven. Mijn ouders moesten nog niet werken dus zer konden blijven liggen. Ik grinnikte,van slapen zou weinig terechtkomen. Ik hoorde geluiden van boven en sloeg de deur dicht. Ik pakte mijn fiets uit het tuinhuisje en racete naar school. Gisteren had ik die weg zoveel keer gedaan dat ik ze wel vanbuiten kende nu. OP school aan gekomen srong ik van mijn fiets en zette hem weg. Wat onwennig stond ik tussen al die mensen die elkaar al lken te kennen. Ik ging maar op een bankje zitten in afwachting van de bel. Toen die ging kwamen allemaal leerkrachten met bordjes in hun hand naar buiten. 'Alle kinderen van 1995 hierheen komen!'brulde een nogal eng uitziende meneer. De moed zonk me in de schoenen toen ik op hem afliep. Dit kon wel eens een rampjaar worden. 'Iedereen langs hier binnengaan!'riep hij,nog steeds met zijn volume op het maximum. Daar stonden nog een paar andere mensen. 'Ok,iedereen op een stoel gaan zitten! We gaan jullie zometeen in klassen verdelen!'riep de man,nu helemaal rood geworden van zijn inspanningen. Ik hoopte met heel mijn hart dat ik niet bij hem moets zitten. De leerlingen van 2a met als titularis mevrouw DeBruine zijn: Gilles Amind,...,...,...,...,...en tot slot Maaike Zyte. De leerlingen van 2b met mijnheer de Beule als titularis zijn: Dorien Backer,...,...,...,Emilie Somers,...,...,...,Jasper Weylde. Onee!! Ik zit bij die brulaap! Ik slenterde met een verveeld gezicht langs hem heen. 'Zo jongedame,hebben we nog niet geleerd wat beleefdheid is?' tierde hij: 'Hoe bedoelt u meneer?' vroeg ik,ik kon me niet bedenken dat ik iets fout had gedaan. 'Kijk niet zo gekwetst juffrouw! U doet alsof u naar het executiepeloton moet gaan!''Waar gaan we anders naartoe?'mompelde ik binnensmonds. 'Het spijt me meneer!'zei ik met mijn allerliefste stemmetje en liep maar snel door. Wat een vreselijke vent! Ik ga dat geen heel schooljaar volhouden hoor. Toen we in ons lokaal aankwamen stonden we allemaal onwennig wat te staan. 'Ok,ik ga jullie in groepen van vier verdelen! Als de tijd om is wil ik dat jullie elkaar beter kennen dan jezelf!'schalde de stem van de Beule door het lokaal. Als in een reflex keek ik naar het raam om te kijken of het niet gebarsten was. Een meisje in mijn buurt had zo te zien geraden waarom ik keek en sloeg haar hand voor haar mond om het niet uit te proesten. Ik kon ook wel het komische van de situatie inzien en opeens stonden we met zijn tweeën met een hand voor onze mond om het niet uit te gieren!

2.groepjes

Meneer 'brulaap' zoals ik hem in gedachte al noemde deelde ons in groepjes zoals gezegt. Ik zat bij het meisje van daarnet en nog twee jongens. Ik glimlachte naar haar,ze glimlachte wat aarzelend terug. Hopelijk worden we vriendinnen. Toen we aan de banken zaten opende ik een beetje aarzelend het gesprek:'Hoi, ik ben Emilie. Noem me gewoon Emi!' 'Ik ben Dimitri, en waag het niet om me zo te noemen! Die naam is ouderwets! Noem me Dimi.' zei de jongen die rechts van me zat. Hij had kort bruin haar dat in stekeltjes was gezet met gel. Nogal doorsnee jongen dus. Maar hij lijkt wel tof, hij lacht grappig. 'Ik ben Larissa, maar ik zit met hetzelfde probleem als Dimi, mijn naam is té ouderwets. Je noemt me dus Laris, anders luister ik niet!' Zei het lachebekje op haar beurt. Wel leken wel elkaars negatieven. Zij had pikzwart haar dat ze had opgestoken met een speld terwijl mijn lange blonde haar los hing. Zij had diepblauwe ogen waarin elke jongen zou verdrinken terwijl ik het met bruine kijkers moest doen. Wel had ze ongeveer dezelfde smaak, veel zwart/wit, af en toe een kleurtje en niet vol met make-up gesmeerd! Daar had ik echt een hekel aan. 'Ik ben Jonas en ik zou het héél erg op prijs stellen als je me gewoon JOnas bleef noemen!' sloot de laatste jongen af. Hij had blond stijl haar in een soort bles voor zijn ogen hangen. Hij was de kleinste van ons gevieren. We lachten even en toen ik het verhaal deed over de ruit, -Dat moesten we gewoon even kwijt- kwamen we niet meer bij van het lachen. Meneer Brulaap keek een beetje heel geïritteerd onze kant op. Hikkend met onze hand voor onze mond, te doen alsof we aan het hoesten waren keken we hem lief aan. Hoewel hij niet al te vriendelijk naar mij keek wendde hij toch zijn hoofd af. Ik boog me met mijn hoofd tegen dat van hen en besloot maar te zeggen dat ik hem stieken meneer 'Brulaap' noemde. Toen zaten we nog harder te 'hoesten'. 'Hou jij van tokio hotel?'vroeg Laris. Ik knikte, aarzelend, ik was op mijn vorige school gepest geweest omdat ik ze leuk vond. 'Ik ook!!'gilde ze uitgelaten. 'Dat was nog harder dan de brulaap.'was Jonas' droge commentaar. Ik stak mijn tong uit en begon direct met Laris een gesprek over hoe hot ze wel waren. Ze gaf toe dat ze Georg de knapste vond. Ik vond Bill persoonlijk het coolste, daar konden we al geen ruzie om maken. 'Weetje, ik speel gitaa!'zei Laris. 'Ja?! Ik speel drumstel!'zei Dimi. 'Ikke basgitaar!'glunderde Jonas. 'Ik speel niets, daar ben ik te lui voor. IK kan wel goed zingen zegt iedereen in mijn omgeving.'zei ik aarzelend maar toch trots. 'We kunnen een band oprichten!'zat Laris hyper op haar stoel rond te roepen. 'Mejuffrouw Debaene, we willen hier rust en stilte!'bulderde de stem van mijnheer deBeule door het lokaal. Moest hij zonodig zeggen, koning van het lawaai! 'Kom om 14.00 uur naar mijn huis, daar staat mijn drumstel in het tuinhuis!' 'Heeft er ooit al is iemand een lied geschreven?'vroeg Laris. Ik stak mijn hand op. 'Over wat gaat het?'vroeg Dimi nieuwsgierig. 'Gewoon, over iets, het heet 'broken heart'.'zei ik stil. Ik ging nu niet vertellen waarover dat ging. Misschien later. Ik huiverde toen ik terugdacht aan die laatste tijd: 'We pakken haar......donkere steeg......donker......alleen .......inelkaar rammen......toontje lager zingen........eigen schuld........EMO!!............snijd jezelf...... 'Tot straks dan!'zei Jonas. Ik schrok op uit mijn denken en glimlachte beverig. 'Ja tot starks!'zei Laris, terwijl ze me meesleurde aan mij arm. 'Snel naar huis! Dan zijn we niet te laat!'gilde ze nog over de speelplaats. De groten keken een beetje geïriteerd op, zij moesten nog op school blijven.

3.aangename kennismaking

Ik sprong op mijn fiets en liet de school en mijn vrienden achter mij. Ik racede naar het bos, toen ik hier kwam wonen viel het op dat er weinig mensen waren. Aan de rand gekomen gooide ik mijn fiets neer en rende het bos in. Ik weet dat er ergens in het midden een open plek is. Daar aangekomen liet ik me op de grond zakken. Ik keerde mijn hoofd naar de zonnestralen en voelde tranen opkomen. De herinneringen waren erin gekrast. Ik bekeek mijn polsen. Héél cliché, ik weet het, maar toch snij ik mezelf. Een traan druppelde op de littekens, ze waren al minder erg. Verdwijnen zouden ze misschien ooit! Maar mijn innerlijke verwondingen zouden wat meer tijd kosten. Weer liet ik alles gelaten over me heen komen: 'Wil je het echt weten? Die nieuwe is EMO!! Ik heb haar zien snijden in het wckotje!' 'Hé emo, toon je krassen eens?' daar trokken ze mijn mouwen al op. Gillend schopte ik. Waarom ik? Waarom, waarom?Ik stond weer recht en ging rustig naar huis. Mijn ouders mochten geen argwaan krijgen. Ik deed de deur open en zag een briefje liggen. Vast dfat ze weer naar kennisen zijn, ik nam niet eens de moeite om te lezen. IK rende de trap op, wisselde mijn trui voor een zwart leren vestje en mijn ballerina's voor zwarte all-stars met een print van alle kleuren die je kent. Make-up bijwerken, tekst pakken en wegwezen. Ik ging maar te voet, de straat die op het papiertje stond was achter mijn hoek. Ik neuriede ondertussen 1000 meere, Daarom lette ik niet op en werd bijna van mijn sokken gereden door een BMW! 'Wegpiraat!!'schold ik hem na. Ik zag het huis van Dimi en fluitte goedkeurend. Wat chik! Op de deur kleefde een briefje, ga maar achterom, het tuinhuisje staat in de tuin! IK ging achterom en liep het huisje binnen. Toen ik binnenstapte begonnen de drie anderen de intro van 'schrei' te spelen terwijl Laris met haar hoofd gebaarde dat ik moest zingen. Ik pakte de micro en begon aarzelend. Na een tijdje kwam ik echt los. 'Super gezongen meid!'riep Jonas me toe. 'Toon je songtekst eens?'vroeg Dimi. Ik reikte hem de papieren aan. Na hem doorgelezen te hebben vraagt Laris op een gegeven moment:'Zing eens!''Moet dat?'vroeg ik hulpeloos. 'Ja, doe gewoon!'zei Jonas nu ook. Met trillende stem begon ik:'I’m have a broken heart (broken heart) ill will be a normal child (normal child) but why you don't leave me alone? are i’m so different? i’m not crazy, no!! i’m just myself, is that a problem?refrein Nowbody is perfect, me to! just be yourself because,you don't do, you feeling sic (ooo,so sic) i’m feel me sic (so sic) because, i’m have a broken heart refrein 'Wat mooi!'zuchte Laris. 'Meid, je hebt talent! Ik ben jaloers!'zei Dimi. Ik lachte. Blij dat ze het goed vonden. Toen hoorden we geklop op de deur. 'Binnen!!'riep Dimi. In de deuropening stonden twee gedaantes. 'Hoi, wij zijn Dimitris ouders en we hebben een vraagje, zouden jullie graag backstage zijn bij tokio hotel meisje?'vroeg mevrouw. Of we dat leuk vonden? 'AAAAAAAAAAH!' gilde Laris uitgelaten. 'Dit meent u niet? Maakt u zeker weten geen grapje?''Nee, zeer zeker niet!'bevestigde meneer. 'WAAAAh!' gillend sprongen ik en Laris in het rond. We gingen tokio hotel in levende lijve ontmoeten!

4.groepsnaam

Nadat ik en Laris wat bedaart waren en meneer en mevrouw terug naar binnen gingen verzonken we in diep gepeins. We hadden een groep, een lied, talent en nog wat. Maar nog geen naam. 'Wat dacht je van Brussel camping?'vroeg Jonas lachend. PAF!! Dat waren twee kussens naar zijn gezicht, één van Laris en één van mij. 'Nog één keer maat en je gaat eraan!'zei Laris dreigend! 'Ok, ok! Het was gewoon een grapje!'zei Jonas angstig, terwijl hij een kwade blik zond naar Dimi die zat te schudden van het lachen. 'Jaja, stop nu maar met lachen!'morde Jonas:'We hebben nog steeds geen naam!' Weeral zaten we te denken, hoewel Dimi nogal vaak moest "hoesten". Jonas zond hem elke keer een dodelijke blik. Opeens sprong ik op, ik had een naam! Een goede naam! 'OMG, ik denk dat ik een goede naam heb!'riep ik. Ik wachte tien seconden en zei plechtig:' No choice!''Wat goed!!'riep Laris. Daarna werd ik door drie paar armen omklemt in een groepsknuffel. De band was geboren!

5.schokkende herrineringen

BAff! Dat was de deur die achter me dichtviel. ***Ik en Laris zaten over een plannetje gebogen van Brussel waar met potlood een slordige wegbeschrijving was geschreven. Met een beslist gebaar scheurde ik hem in tweeën: 'Volg gewoon al die gillende meisjes! Dan raken we er binnen vijf minuten!' ik sleurde Laris mee en we raakten er binnen tien minuten. 'Haha, zie je wel?' lachte ik naar Laris. Ze haalde uit naar me, maar ik rende lachend weg. De dag dat ze me kan kloppen moet nog komen! Lachend als kleine kinderen renden we rond in de hysterische massa. Na een tijd gingen we naar een bodyguard. Het was nu vier uur voor het concert en de meet en greet was voor het concert. Die verwees ons naar een andere en die verwees ons naar nog een andere, de volgende...verwees ons alweer! 'Nog één keer en ik val flauw!' verzuchtte ze terwijl ze met een folder de zweetdruppels wegwaaide. Het was ook abnormaa heet. De volgende verwees ons opnieuw. Laris waggelde op haar benen, wuifde theatraal met haar hand en viel. Lachend ving ik haar op: 'tien seconden en ik laat je vallen!' riep ik lachend. Snel sprong ze op, de grond was niet bepaald proper. De laatste bekeek onze pasjes wel tien keer en liet ons over de dranghekken klimmen. Daar was één of andere rondleider die ons snel naar een kamertje bracht. Mijn hart stond stil toen ik zag wie er ook een meet en greet had gewonnen. Jill, ik keek haar sprakeloos aan. Niet zij!! Alstublieft niet! Laat het een look-a-like zijn! Al die vreselijke gedachten kwamen terug naar boven en instinctief greep ik naar mijn polsbandje. Een beetje neergebogen bekeek ze ons, haar ogen tot spleetjes. Sissend lachte ze. Ik rilde en dacht aan die slang op het schoolplein. ‘Ik hoop dat jullie niet op iemand van tokio hotel vallen, want ik ben er en dan hebben jullie geen kans. Ze wees met haar ene hand naar nog drie andere meisjes die ik maar al te goed kende terwijl ze met haar andere haar make-up ofzo zocht in haar diortas. Daar hoorde ik de voetstappen al. Ik kneep in Laris haar hand. Ze lachte beverig. ‘Hallo, zijn jullie de meet en greet winaressen?’ vroeg Tom nonchalant. ‘Ja, dat zijn wij!’ kirde één van de vier slangen met een overdreven hoog stemmetje. ‘Hoi, ik ben Bill, maar dat weet je zeker al! Hoe heet jij?’ ‘Ik ben Emilie, noem me Emi.’ Zei ik verlegen. ‘Billie, je bent nog knapper dan op de foto’s riep Jill, terwijl ze met overdreven kleine trippelpasjes naar hem toe liep. Laris was al in gesprek met Georg en Tom en Gustav hadden hun handen vol aan die twee andere meiden. Waarom was ik niet als Laris? Kijk, nu werd ik opnieuw buitengesloten. Ik ging naar buiten, iets mompelend over de wc en liet me ergens tegen een muur vallen. Zacht deed ik mijn polsband af. Mijn littekens, mijn ergste vijanden en beste vrienden, ik walg van ze en ik hou van ze. Snikkend liet ik miujn hoofd op mijn knieën vallen. Alles kwam terug, alles! ‘Bist du ok?’ hoorde ik hém zeggen. Met een ruk tilde ik mijn hoofd op en keek in die diepbruine ogen waarin al het goede van de wereld was weerspiegeld. Ik knikte en probeerde zo onopvallend mogelijk mijn polsbandje terug om te doen. Hij zag het en ging op zijn knieën zitten, dwingend keek hij me aan. Zonder een woord te zeggen liet ik hem mijn arm zien. Ik keek de andere kant op, ik wou niet in zijn bijzijn huilen. ‘Kom, we gaan even naar de wc!’ ik kromp ineen, ik haat het als iemand dat zegt. ‘Je make-up is uitgelopen!’ zei hij, terwijl hij me rechthielp. Ik wankelde en zocht steun bij de muur. Nonchalant leunde hij tegende wastafel terwijl ik mijn make-up even bijwerkte. ‘Billie!’ hoorden we opeens. Ik kreeg koude rillingen van die stem en Bill blijkbaar ook, want hij verstopte zich in een wchokje. Voordat hij de deur op slot deed knipoogde hij even naar mij. ‘Moet de emogriet ook naar de wc?’ zei ze sissend toen ze me zag. Ik deed een stap naar achter. ‘Jezelf nog niet doodgesneden? Of ga je dat nu doen? Omdat je Bill niet kan krijgen? Vergeet het maar! Hij is van mij!’Ik deed een stap naar achter en bostse met mijn heup tgen de wasbak. Machteloos balde ik mijn vuisten en kon niet verhinderen dat één enkele traan een zwart plasje maakte op de vloer. Jill zag het en greep me vast, ze trok mijn zweetbandjes naar boven en grijnsde triomfantelijk: ‘Nog geen sneeën erbij? Is de nieuwe school zo leuk?’ vol leedvermaak pakte ze mijn handtas af en zocht daar even in. ‘Waarom sleur je het dan nog mee? Zal ik je even helpen? Sarah! Kom hier!’ riep ze. Het andere meisje dat rond Bill hing kwam grijnzend op me afgelopen. ‘Pak haar polsen vast!’ beval Jill. Sarah deed het en liet hem boven de wasbak hangen. Dreigend kwam Jill met het mes aangelopen. Ze zette hem in het al kapotte vlees. Ik gilde het uit. Bill kwam direct het wchokje uitgerend. ‘Was ist...’ ‘Billie!’ kirde Jill blij. Ik zag aan zijn ogen dat hij de situatie in zich opnam. Ik aan de wasbak, moeite doent om niet neer te vallen, Sarah die als versteend mijn pols bleef vasthouden en Jill met het bebloedde mes nog in haar hand. ‘Raus!’ tierde hij: ‘Raus!!’ Sarah liet me los en rende weg terwijl Jill het mes en nog iets in mijn broekzak duwde. Ik kon niet meer rechtstaan en liet me op de grond vallen. Het rood werd groter en vormde een plas. ‘Stil maar, ik ben bij je! Ze kunnen je niets doen, sjjjt!’ Ik liet me in zijn armen wiegen en sprong verschrikt op: ‘Je t-shirt is helemaal vies! Het concert...’ stamelde ik. Hij wuifde mijn zorgen weg: ‘We hebben altijd minstens vijf combinaties kleren bij, voor mocht er iets mislopen.’ ‘Nu loopt er wel veel mis hé?’ zei ik stil, terwijl ik mij hand onder de kraan hield. Ik bukte me om mijn polsbandje te pakken, maar Bill had blijkbaar hetzelfde idee. Onze handen raakten elkaar en ik trok mijn hand met een hoofd rond. Hij stond op en keek me aan: ‘Je kunt zo niet naar de rest gaan! Ik zal even verband halen! Wacht hier.’ Ik knikte. Toen hij weg was waste ik snel mijn mes uit mijn broekzak en waste het af en gooide het terug in mijn handtas. Ik voelde nog eens in mijn broekzak en lees wat erop staat, één enkel zinnetje: ‘We krijgen je wel, EMO!’

6.ver(r)assing?

Ik voelde mijn benen rillen, dat ging door tot aan mijn hoofd. Lieten ze me dan nooit met rust? Zou ik echt mijn hele leven met hen opgescheept zitten? Wat had ik misdaan? Dat kwam niet omdat ik zo’n aparte stijl had? Is dat wel een reden? Ik kon niet meer verder denken, daar komt Bill al aan met het verband. Met zorgvuldige gebaren wond hij het om mijn arm: ‘We zeggen tegen de rest dat je bent gevallen, ok?’ zei hij terwijl hij me terug naar het kamertje sleurde. In de kamer was bijna niets veranderd, Jill en Sarah samen met de twee andere slangen rond Gustav en Tom en Georg samen in gesprek met Laris. ‘Kom even mee.’ Zegt Bill. Ik volg hem en zie achter een gordijn een deur, die naar een kale kamer wijst. Daar aangekomen doet hij zonder waarschuwing zijn shirt uit. Wauw!! Wat is hij gespierd! ‘Hallo, staren is onbeleeft! Weet je dat?’ vroeg Bill lachend. Ik klap snel mijn mond dicht en probeer in zijn ogen te kijken. Na een halfuur naar zijn t-shirts te staren wenkt hij me en vraagt: ‘Welk moet ik aantrekken?’ Ik keek even en wees zonder aarzelen naar een shirt waar een bebloedde dolk op staat. Hij kijkt me even vreemd aan en trekt hem dan aan. Toen we terug de kamer binnenkwamen trok Tom hem zonder me een blik waardig te keuren van me weg: ‘Aha, gaat onze zanger toch zingen? Snel, we moeten gaan!’ Ik ga naast Laris zitten maar die schuift direct van me weg, hulpeloos kijk ik naar Gustav, die kijkt ijskoud terug. Ik kijk naar Jill met tranen in mijn ogen, die kijkt triomfantelijk terug. Ik spring recht en ren tussen de jongens door naar buiten. ‘Emi!’ hoor ik Laris nog schreeuwen. Ik luister niet en ren kriskras door de donkere straten van Brussel. Op een verlaten bouwwerf sta ik stil, ik pak mijn eigen mes. Mijn beste en mijn enige vriend! Ik streek over het verband en rook de geur van Bill. In mijn andere arm kerfde ik: “WHY” ‘Why? Why me?!’ riep ik. Daarna liet ik me op de grond vallen en huilde alsof mijn leven ervanaf hing. Toen ik opkeek was het koud, ik had waarschijnlijk geslapen. Het bloed was al gestold en mijn kleren hingen onder het bloed. ‘Emi!!’ hoorde ik een zware stem roepen, hetwas niet die van Bill. Ik keek om me heen en rende toen in de richting van het onafgemaakte gebouw. De persoon moest me gezien hebben want ik hoorde rennende voetstappen achter me. Tien seconden later pakte iemand mijn hand vast. Ik trok me los maar de persoon had daar blijkbaar op gerekend, want hij hield mijn voeten stevig vast. ‘Laat me los, laat me gaan!! Niemand houd toch van mij!!’ schreeuwde ik terwijl ik me in allerlei bochten kronkelde. ‘Nein!’ hoorde ik de stem weer: ‘Laat me alles uitleggen!’ Ik bedaarde waten keek recht in het gezicht van Tom! ‘Je mag van me afgaan hoor! Ik zal niet weglopen!’ Hij leek te aarzelen: ‘Zweer ik!’ Hij ging van me af en begon direct te ratelen: ‘Allereerst wil ik zeggen dat het me spijt! Ik wist dat ik dat serpent eigenlijk niet mocht vertrouwen! Ik voel me nu echt supperschuldig tegenover jou! Kom nu snel mee, iedereen is ongerust en Bill is een hartinfarct nabij! ‘ Hij sleurde me mee en ik volgde, te beduusd om te antwoorden en vol me vragen! Toen we aan Vorst Nationaal kwamen kwam Laris direct op me afgelopen: ‘Oo, Emi! Sorry! Hou moet jij je gevoelt hebben?’ Ik liet alles over me heenkomen. Georg en Gustav bieden ook uitgebreid hun verontschuldigingen aan. Pas toen Bill me omhelsde bak ik, ik verstopte mijn hoofd in zijn shirt en bleef maar huilen. De tranen maakten natte plekken op zijn t-shirt, maar dat kon niemand schelen. Iedereen stond er maar stil bij. Opeens flitste een cameralicht. ‘Scheisse!’ vloekte Tom. ‘Dat zal morgen overal in de roddelblaadjes komen te staan! “Bill troost hulpeloos meisje, nieuwe liefde?” “Bill Kaulitz samen?”...’ Zo bleef hij nog een tijdje doorschelden terwijl ik naar Bill keek. Wij samen? Moet zalig zijn! Ik verstopte mijn hoofd weer in zijn shirt en hij leidde me rustig naar binnen. ‘En nu ga je vertellen wat er in de wc is gebeurt! Want ze willen me niet geloven!’ beval Bill me, ik keek hem verschrikt aan. Had hij dat verteld? Hij zag mijn radeloze blik en zei tegen me: ‘Kon ik anders gewoon toelaten dat ze je verafschuwden voor iets wat je niet hebt gedaan?’ Ik zuchtte en begon te vertellen. Georg sprong bruuks op en riep: ‘Waar is die griet! Dat ik ze vermoordt!’ ‘Ik help mee!!’ verklaarde Gustav terwijl hij ijverig met zijn drumstokjes zwaaide. Ik lachte vermoeid: ‘Dan zul je slangengif nodig hebben!’

7.STOP!

‘Tot morgen!’ zei Bill terwijl hij me een kus op de wang gaf. Ook Tom omhelsde me en Gustav en Geog volgden het voorbeeld van de twins. Op de trein was de stemming bedrukt. Laris deed anders: ‘Je kunt terug normaal tegen me doen hoor!’ Ze schrok maar begon daarna opeens kwaadaardig te lachen. ‘Wat bedoelt Bill met “Tot morgen”?’ ‘Ik ga zaterdag met hem shoppen!’ krijste ik door de hele coupe. Er keken een paar mensen verontwaardig naar ons. Ik lachte verontschuldigend. ‘Aaah!’ gilde Laris: ‘Keigoed! Ik heb ook nog nieuws!’ zei ze geheimzinnig. ‘Ik heb het gsmnummer van Georg, hij zegt dat hij in geen tijden zo goed heeft kunnen praten met een meisje! Kun je dat geloven? Een internationale ster zegt dat tegen mij!’ Samen gilden we het uit. De tijd vloog voorbij en voor we het wisten waren we in Limburg. Laris’ ouders stonden haar al op te wachten. De mijne-natuurlijk-niet. ‘Waar zijn jou ouders?’ vroeg Laris. ‘Och, ik denk dat ze moeten werken!’ zeg ik. Ik kan toch moelijk zeggen dat ze teleurgesteld waren dat ik geen zoon was. Toen ze merkten dat ze geen kinderen meer konden krijgen waren ze gebroken. Ze hadden niemand meer om hun naam voort te zetten. Sindsdien gaven ze me wel eten en zakgeld en shopgeld, maar ze keken nooit meer naar me om. ‘Tot op school! Ziektebriefje niet vergeten!’ riep ik naar Laris terwijl ik op mijn fiets stapte. Ik zette hem snel in het tuinschuurtje en stak de sleutel in het slot. Snel wassen en gaan slapen was mijn idee geweest. Hé? Wat gek, het licht in de gang was aan! Ik deed de deur open en zag mijn vader staan. Hij keek anders, precies wild. Toen hij mij zag draaide hij door. Hij sloeg me recht in mijn gezicht en ik voelde iets warm langs mijn wang druppelen: ‘Papa, wat doe je? Stop! Stop alsjeblieft!’ gilde ik. Geen resultaat, ik rolde me in een bolletje op de grond en wachtte tot het voorbij was. Toen hij wegging stond ik recht en ging trede per trede naar boven. In mijn kamer kleedde ik me om en ging naar de badkamer. Daar schrok ik me rot toen ik in de spiegel keek. Een meisje met uitgelopen make-up, een bloedneus en schrammen op de linkerwang keek me met dode ogen aan. Dit was ik niet! Dit kòn gewoon niet. Met bevende hand pakte ik een washandje en veegde zorgvuldig het bloed en de make-up weg. Ik streek nog eens langs het verband met mijn vingers en rook eraan. Het rook heerlijk naar Bill. Ik deed het af en bekeek mijn arm, het was niet zo erg. Even onder de kraan en dan is het wel ok. Het verband verstopte ik in een knuffel die een scheur had. Zo had ik Bills geur altijd bij me als ik ging slapen. Met gemengde gevoelens ging ik in bed liggen. Ik wist dat ik niet zou kunnen slapen, ik had teveel om over te denken. Het afspraakje om te shoppen met Bill, wat er in de toiletten is gebeurt en wat er daarjuist is gebeurt. Dit heeft mijn vader nog nooit gedaan! Wat bezielde hem. Ik klemde de knuffel tegen me aan en snoof de geur op, dan viel ik in slaap. Met een verbeten trek om mijn gezicht.

8.ik vertel je alles

Toen ik wakker werd dacht ik meteen aan het shopafspraakje met Bill. Ik sprong uit mijn bed en ging me snel aankleden. Ik denk dat ik toen mijn persoonlijk record had gevestigd. Twee minuten! En dat is niet gelogen. Ik stond al een halfuur aan de deur te trappellen van ongedult toen ik een zwarte BMW de oprit zag indraaien. Ik sprong in de auto en Bill zette meteen vol gas richting het zuiden. ‘Waar gaan we eigenlijk naartoe?’ vroeg ik nieuwsgierig aan Bill. ‘Mag jij kiezen!’ antwoordde hij. ‘Antwerpen! Da’s een fantastische shopstad!’ gilde ik. ‘Ok mevrouw, u wens is mijn bevel!’ glimlachte Bill, terwijl hij richting Antwerpen reed. ‘Jullie hebben een bandje heb ik van Laris gehoordt?’ ‘Ja, ik zing, Jonas speelt gitaar, Dimi drumt en Laris speelt gitaar.’ Zei ik direct. Ik vond het tof als iemnd naar de band informeert. Op school hebben we al een aantal fans en er zijn veel kinderen die vragen wanneer ons eerste album uitkomt. Ooit kwam er iemand van het zesde middelbaar naar ons toe om te vragen of we op haar verjaardagsfuif wouden spelen. We waren de jongsten en iedereen behandelde ons als vrienden. Dat was een keigoede ervaring. Sindsdien krijgen we vaker aanvragen. We gaan er altijd op in als we tijd hebben, als we geen tijd hebben proberen we dat te compenseren door op een andere keer te spelen. ‘Al eigen liedjes gemaakt?’ informeerde hij. Harder dan bedoelt zei ik: ‘Ja!’ Hij was duidelijk geschrokken en ik nam hem dat niet kwalijk. Toen, toen we in deze auto zaten nam ik een besluit. Ik ging hem alles vertellen, van het eerste leerjaar tot het eerste middelbaar. ‘Kun je naar dit adres rijden?’ vroeg ik hem, terwijl ik het in het gpssysteem tikte. ‘Dat zal wel lukken!’ zei hij en hij reed door. Hij zag dat ik het moeilijk had en zei ernstig: ‘Als je niets wil zeggen moet dat niet!’ ‘Ik heb alles al te lang verzwegen!’ zei ik moelijk. We reden de straat in en Bill parkeerde de auto. Ik belde aan en vroeg of ik nog iets mocht gaan halen op zolder. Het mocht en in een wip was ik terug. Ik ging op een steen zitten en sloeg de boekjes open: Ik zat al lang op basis- en middelbare school “De notendop” Ik was altijd al een apart persoontje geweest, een buitenbeentje. Maar in het vierde leerjaar begon Bas met zijn lief Jill me uit te schelden voor gothic. Sindsdien kon ik niets meer doe of ze noemden me gothic. In het vijfde begonnen ze me op te wachten na school. Dan riepen ze in koor: ‘Gothicgirl heeft geen vrienden, ze gaat helemaal alleen naar haar kelder. Alleen haar vleermuis houdt haar gezelschap!’ In het zesde sloegen ze me geregeldt inelkaar. Ik kon niet meer. Ik begon mezelf te snijden. In het zesde heb ik ook van th gehoord. Sindsdien ging ik elke dag na school direct op het internet kijken naar het laatste nieuws over jullie. In het eerstte middelbaar deed Jill iets waardoor ik zo bang van haar werd. Het was uit met Bas en ze reageerde zich op mij af, al mijn littekens werden opengesneden. Ze zette het mes aan mijn keel en zei: ‘Als je één woord tegen iemand durft te zeggen ben je er geweest!’ Ik knikte en strompelde naar huis. Daar aangekomen wou ik van het dak springen. Toen hoorde ik “Spring nicht” op de radio. Dit lied heeft mijn leven gered! En daarom ben ik nu hier en geen vijf meter onder de grond!Eindelijk heb ik het verhaal verteld! Het leek alsof een last van mijn schouders was gevallen. Ik drukte de boekjes in zijn hand en zei dat hij ermee mocht doen wat hij wou! Ik wou ze niet meer!

9.shoppeuh!

Hij was er stil van. Ik kon zien dat hij het niet geloofde. ‘Kom, nu gaan we shoppen!’ zei ik terwijl ik hem overeind trok. Hangend aan zijn arm kwebbelde ik aan één stuk door. ‘Wow, stop even! Ik kan niet meer volgen!’ zei hij op een gegeven moment. ‘En jij was een geboren babbelaar?’ vroeg ik lachend. ‘Ja, maar ik overdrijf niet zo!’ ‘Ik overdrijf niet! Ik heb veel te vertellen! En we moeten ook nog de h&m binnen! En gaan we na afloop een ijsje eten?’ ratelde ik af terwijl ik hem de h&m binnentrok en hem smekend aankeek. ‘Ok, ik geef me over! Straks een ijsje en nu de h&m!’ zei hij met zijn handen in de lucht. Ik zag opeens een leuke broek hangen en stormde erop af. ‘Wacht even! Ik wil professionele hulp!’ vroeg ik hem. Ik ging overdreven showend het pashokje uit en vroeg wat hij ervan vond. ‘Kopen dat ding!’ beval hij. Ik keek even op het prijskaartje en zag daar dat de broek 70 euro kostte. Teleurgesteld hing ik hem terug in het hek. ‘Wat is er?’ vroeg hij. Ik haalde mijn schouders op en antwoordde: ‘Te duur! Gaan we door?’ ‘Wacht even! Ik heb een mooie broek gezien!’ En weg was hij. Een mooie broek? En daarjuist zei hij dat dit een meidenwinkel was. ‘Zo, kijk maar eens!’ zei hij, terwijl hij het zakje toonde. Ik keek erin en gilde het uit erwijl ik in zijn armen vloog. ‘Bedankt! Ooooo, zo hard bedankt!’ gilde ik in zijn oor terwijl ik de broek die ik had gepast uit het zakje viste. ‘Is dat niet te duur?’ vroeg ik bezorgd. ‘Jij weet zeker niet hoeveel ik verdien?’ zei hij lachend! ‘Dan ben je wel de enige!’ Zwijgend liepen we door. Ieder vervuld van zijn gedachten. ‘Gaan we nu een ijsje eten?’ vroeg ik smekend. ‘Ok, waar serveren ze het lekkerste ijs?’ ‘Daar!’ wees ik, terwijl ik al een tafeltje bezet hield. Likkend aan ons ijsje genoten we van de zon. ‘Mag ik een likje van jou?’ vroeg Bill. Lachend hield ik hem het ijsje voor. ‘Hier, jij mag er één van mij!’ en hij duwde het ijsje in mijn gezicht. Gelukkig hadden we al betaald, want het volgende moment achtervolgde ik hem door heel Antwerpen. ‘Stop, ik geef me over! We moeten nu wel naar huis gaan!’ riep hij, terwijl ik hem hijgend achterna zat. Ik knikte opgelucht, ik kon niet meer. Hangend aan zijn arm vertelde ik hem nog allerlei dinegn die ik daarvoor niet had verteld. In de auto keek ik naar buiten met een gelukzalige glimlach. Het leven kon niet meer beter, dan zou het de hemel worden!

10a.concert en een vreemde jongen

‘Sms!’ riep ik door de “backstage” een klein kamertje waar we met ons gevieren tesamen zitten te zweten tot ze ons oproepen. ‘Ik chekte mijn gsm en zag een berichtje van Gustav staan: ‘We wensen je allemaal veel succes, belwaarde van de andere 3 is op!’ Ik grinnikte en typte snel terug: ‘Babbelaars! Ik moet op! Tnx! xX’ Ik klemde mijn hand rond de micro en rende achter Laris en Jons het podium op. Toen liet ik me gaan! ***’Man, keigoede show!’ riep Dimi me na, terwijl ik naar de wc ging. Ik plenste wat koud water over mijn gezicht en draaide me om om de handoek te pakken. Ik veeg mijn gezicht af en zie dan de twee gedaanten voor me. Ik voelde me kwaad worden. Met vlammende ogen keek ik ze aan, het moet nu maar genoeg zijn met me te treiteren. Alleen, Jill was niet alleen, er was een lange slungelig jongen bij. Zo eentje met een bril, een massa puistjes dat je zijn gezicht gewoon niet meer ziet. Niet dat ik daar iets tegen heb, maar als ze stoer gaan doen! Dan wel! Dus ik stond recht tegenover een heks en haar dienaar. ‘Sorry dat ik stoor, maar mag ik even door!?’ vroeg ik ijskoud. ‘Krijgt emogirl ook moed?’ vroeg Jill spottend. ‘Ja, en mag ik nu door?’ vraag ik opnieuw. ‘Nee, want ik heb mijn mes bij!’

10b.please,no

Ik voel me weer slap worden, waarom moet ze me altijd zo doen? ‘Kijk, dat zie ik liever! Je zou liever blij moeten zijn! Dit is Martin, vanaf nu je lief!’ Waat? Als ze dat meende?! Ik liep de wc uit, maar Martin hield me tegen en wou me zoenen. Ik stribbelde zo hard ik kon tegen. ‘Je doet nu wat ik of hij zeggen wat je moet doen of anders...!’ riep Jill dreigend. Ik deed met tranen in mijn ogen mijn mond een stukje open, klein. Maar groot genoeg om Martin zoen tong binnen te laten. Daarna liet hij me los en ik zakte op de grond. Dit was mijn eerste tongzoen, gedwongen! Dat wou ik dus totaal niet! Ik strompelde naar de backstage en ruimde zonder iets te zeggen al mijn spullen op. In de loop van deze maand heb ik wat attributen voor mijn micro enzo gekocht, verzameld en gekregen. Daarna ga ik naar de bank en val als een blok in slaap. Als ik wakker word voel ik een raar gevoel in mijn buik. Ik hecht er geen aandacht aan en spring op. Dan zie ik dat ik drie berichten van Bill heb gemist. Snel bel ik hem terug en hoor dan niet zijn stem maar Tom. ‘De foto’s, ze zijn uitgelekt!’ zei hij. Ik verstijfde, waarom belde Bill zelf niet? Ik gooide mijn gsm weg en hoorde Toms stem nog van ver komen. Ik reageer niet en zit versteend op de bank. Wat nu? Ik begin te snikken en laat mijn hoofd in mijn handen vallen. Ik kan het niet meer aan!

11.vreselijke weken

Het is nu een paar weken later. Vandaag is het zeven november, de dag voor Emi’s verjaardag. Alleen kan haar dat niets meer schelen. Ze doet alles op automatische piloot. Laris en de jongens zijn erg ongerust over haar gedrag en doen er alles aan om haar weer wat opgewekter te laten worden. Tot vandaag is er nog geen enkel plan gelukt. Ze beginnen de hoop te verliezen!< Pov Emi: Bah, waarom moest ik nu in hemelsnaam op een zaterdag verjaren? Nu zou ik me weer de hele dag vervelen. Ik stond zuchtend op, van slapen zou weinig terechtkomen! Ik kleedde me lustloos om, een thshirt een jeans en een zweetbandje aan elke pols. Dan ging ik naar Dimi’s tuinhuisje, wat muziek maken. ‘Kom und rette mich, ich verbrenne innerlich. Kom und rette mich...’ ‘Tuuttuttuuut!’ waarom moest er iemand me vandaag smsen. Ikkeek op mijn gsm en zag een bericht van Jonas:‘Kom snel naar buiten!’ Ik stond zuchtend op en deed de deur open. ‘Verrassing!!’ hoorde ik van alle kanten roepend. Lachend sloeg ik mijn handen voor mijn ogen. Iedereen was er, Laris, Jonas, Dimi en vele anderen van school. Ook de vier th’ers waren er. Alle vier! Met een gil stortte ik me in Bills armen. ‘Je bent er, je bent niet kwaad! Ooo, Bill!’ Ik keek hem stralend aan. Nietwetend dat hij hetzelfde dacht. Hij kraakte mijn ribben bijna toen hij me voor de tweede keer omhelsde. Toen begon het feest. Ze hadden echt aan alles gedacht, eten, lekker drinken en nog veel andere dingen die een feest compleet maken. Toen knalde opeens wo sind eure hande door de boxen en begon iedereen te joelen dat wij de eerste dans moesten doen. Lacend trok ik hem mee naar het midden en wou beginnen met te dansen. Net toen we wouden beginnen kwam opeens een slowliedje op. Ik keek quasikwaad naar Jonas die grijnzend achter de djtafel stond. Ik keek Bill onzeker aan. Hij knipoogde en trok me dicht tegen hem aan. We dansten heel het lied door en keken elkaar aan. Mijn ogen schitterden, omg, hij was perfect! Ik keek hem verlegen aan en hij keek blij terug. We waren bijna vergeten dat de rest er ook was. Toen crank that dan opeens door de boxen schalde schrok ik me een ongeluk. Ik viel tegen Bill zijn schouder en hij rekende daar niet echt op. Een moment later buitelen we lachend over elkaar heen. Tom trok me recht en ging direct daarna terug naar een hele harme meisjes. Om 12 uur ´s avonds roept Dimi opeens door de microfoon: ‘Dames en heren! Jullie weten dat onze geliefde Emi vandaag jarig is en daarom gaan we nu allemaal voor haar zingen!! 1, 2, 3!! En lang zal ze leven, lang zal ze leven, lang zal ze leven in de gloria, in de glooria, in de glooria!’ Met schitterende ogen nam ik het applaus in ontvangst! Deze dag zal ik nooit vergeten!

12.nachtmerrie

Om 4 uur 's nachts is eindelijk de laatste gast uit de deur gewerkt. Alleen ik, Bill en Dimi zijn er nog. 'Ga maar al naar huis, de schoonmakers zullen het morgen wel opruimen!' zegt Dimi, als hij ons knikkebollend op de trap ontdekt. We laten het ons geen twee keer zeggen en schieten onze jassen. Onze handen vol tassen -ik kreeg echt héél veel cadeau's- stapten we naar mijn huis. Opeens voel ik een misselijk gevoel opkomen, de stapel in mijn handen valt gewoon op de grond en mijn maaginhoud komt op de stoep eruit. Bill komt achter me staan en veegt mijn haren uit mijn gezicht. Na een tijdje sta ik recht en haal ik een zakdoek uit mijn handtas. Nadat mijn gezicht grondig is geboend til ik de stapel terug op en ga naar huis. Aan de deur geeft Bill me een kusje op de neus en zwaait me gedag. Ik steek de sleutel in het slot en gooi de stapel gewoon op de grond neer. Als ik opkijk zie ik een dreigende gestalte voor me staan. Angstig kijk ik hem aan: 'Naar buiten! Je bent mijn kind niet meer! Ik wil je nooit meer zien!!' riep mijn vader buiten zichzelf van woede. 'Papa, nee!!' gil ik, terwijl de deur in mijn gezicht wordt dichtgesmeten!!

13.een nieuw begin

pov Emi:Ik zucht en kijk glimlachend rond, ik lig in het gras wat te liggen terwijl de andere kinderen van het opvanghuis rondlopen. Het is nu al een jaar geleden dat mijn vader me uit huis heeft gesmeten. Ik weet nog steeds niet waarom, het kan me niet schelen! Die verschrikkelijke nacht vergeet ik nooit meer!! Ik heb op straat moeten slapen omdat ik geen uitweg meer vond. De dag erna begon ik te lopen, uren lang, totdat ik in dit dorpje kwam. Daar belde ik bij het eerste huis aan en vroeg om hulp. Ik kreeg die, en nu zit ik hier, gelukkig te zijn temidden van al mijn vrienden. Met alle oude vrienden heb ik geen contact meer, ze zouden het niet begrijpen. Hoe kunnen ze, als ik het niet eens begrijp. Tokio hotel en zingen zijn ook verleden tijd. Wat maakt het uit, ik heb in mijn 14jarig bestaan geleerd dat je je aan niets mag hechten. Vroeg of laat raak je het toch kwijt. Ik hijs me recht om wat cola met ijsblokjes te halen. Het is echt een warme dag! 35°C!! Binnen valt mijn oog op de nieuwe joepie. Hij ligt open op een pagina gewijd aan tokio hotel, hoe kan het ook anders? Ik buig me over het boekje en begin te lezen, mijn ogen worden groot. de titel luid: Bill Kaulitz bekent officieel dat hij samen is Hoe kan het ook anders? Hij zal echt niet zijn hele leven lang op me wachten! Eén enkele traan ontsnapte, driftig boende ik hem weg. Ik heb hier zelf voor gekozen, nu kan ik het niet meer ongedaan maken! Alleen, onderaan het artikel stond in het mini: 'Tokio hotel 08 november in België' Zou ik gaan? Voor de laatste keer? Om deze periode in mijn leven definitief af te sluiten? Misschien zouden mijn innerlijkle littekens dan eindelijk helen. Denken en doen was gelijk, dus ik ging aan de computer zitten. Na een paar minuutjes zoeken kwam ik op de site. 'Hmmm, ¤20, dat heb ik wel.' Ik opende mijn portemonnee en haalde er een paar briefjes van 5 uit. Dan ging ik naar een verkooppunt, daar moest ik ongeveer een uur in de rij staan voordat ik aan de beurt was. 'Eén persoon aub.' zei ik zonder op te kijken, toen ik opkeek zag ik dat ik in het verbijsterde gezicht van Bill keek. 'Nein...' fluisterde hij, bleek tot op zijn lippen. Ik luisterde niet meer, ik rende weg en pas in de straat van het opvangtehuis merkte ik dat ik mijn sjaal was vergeten. Ik trilde van kop tot teen en vertikte het om terug te gaan en hem nog eens tegen het lijf te lopen. Dat zou té pijnlijk zijn. Langs de andere kant kon ik niet naar het tehuis teruggaan in deze toestand. Ik wandelde dus even naar het riviertje aan de rand van het bos. Dat is mijn lievelingsplekje, vroeger kwam ik er vaak om uit te huilen, nu kom ik er bijna niet meer. Maar ja, ik was echt wel een idioot om te denken dat dit concert een goed idee was! Mijn verleden zat opgesloten in een heel klein kamertje dat ik stevig op slot had gedaan. Nu is de deur opengevlogen en dwarrelen de herinneringen door mijn hoofd als sneeuwvlokjes tijdens een zware sneeuwbui. Ik keek met betraande ogen naar mijn weerspiegeling in het wateroppervlak en zag mezelf weeral, op 12/13 jaar, samen met Laris. Samen wachtend op de komst van tokio hotel, van onze idolen. Wat is er van hen geworden? Wat is er van Tokio hotel geworden? En wat van Dimi en Jonas, wat van de band? Wat van mijn ouders? Die rotwezens!! Alles hebben ze voor mij verpest!! 'Ik haat ze, ik haat ze!!' snikte ik, helemaal alleen.

kleine stop!!

jah mensen, ik heb niet echt inspiratie voor dit verhaal meer. Het komt omdat er in mijn hoofd een ander verhaal rondtolt dat alleen nog maar opgeschreven moet worden! Ik ga dus nu even pauzeren met dit verhaal en me volledig concetreren op het andere. Ik hoop dat jullie dat kunnen begrijpen! Ik zal in de toekomst zeker verder schrijven! Maar ik wil nu ook weer niet snelsnel een einde intypen gewoon omdat ik van dit verhaal af wil zijn! Ik kan wel zeggen dat het andere verhaal een beetje minder depri is! Ik hoop dat jullie niet al te erg teleurgesteld zijn!! Jullie waren echt trouwe fans!! Thx voor die lieve berichtjes in mijn gastenboek die mij ertoe aanzetten om het volgende stukje net iets specialer te maken! Ik heb dit verhaal geschreven in een donkere periode in mijn leven (nee, ik heb mezelf nooit gesneden) en nu ik weer licht zie wil ik niet te veel geconfronteerd worden met vroeger. In dit verhaal heb ik al mijn emoties neergeschreven zoals ik ze ervaarde. Nu kan ik er moeilijk een bloemetjes-bijtjes-verhaal van maken! Dat past gewoon niet! Nogmaal héél erg bedankt!! En ik zweer dat ik ooit zal verderschrijven!! XxX Emi

Door Emilie i.s.m t0ki0h0telverhaaltje.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 21 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?